نه تو مي ماني نه من نه اندوه و نه هيچ يك از مردم اين آبادي به حباب نگران لب اين رود قسم و به كوتاهي آن لحظه ي شادي كه گذشت غصه هم خواهد رفت آنچناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند... + نوشته شده در شنبه ۱۳۹۰/۰۶/۱۹ساعت 0:50 توسط مونا |

هیچ جز حسرت نباشد کار من بخت بد،بیگانه ای شد یار من بی گنه زنجیر بر پایم زدند وای از این زندان محنت بار من وای از این چشمی که می کاود نهان روز و شب در چشم من راز مرا گوش بر در می نهد تا بشنود شاید آن گمگشته آواز مرا گاه می پرسد که اندوهت ز چیست فکرت آخر از چه رو آشفته است بی سبب پنهان مکن این راز را...

از وقتی یادمه رسیدن به شرایط و چیزایی که واسم کابوس بوده جز ویژگی های بارز منه شایدم مشکل از منه که بیخودی کابوس میسازم میدونم حکمت و صلاحه اما خدایا واسه یه بارم که شده دل منو با حکمتت شاد کن نه چشمم رو با حکمتت گریون .... ۲۱مهر ساعت۱۴/7 داغونم